ตามชื่อเรื่องเลยค่ะ นี้คงเป็น Diary สุดท้าย (แต่ไม่ท้ายสุด) ก่อนแนทจะบินไปเทรนที่Qatar เพราะคงไม่มีเวลามาอัพDiaryแล้ว ก็มันต้องเตรียมตัว เตรียมใจนี่น่า ใจหายอีกแล้ว อีกครั้งแล้วสินะที่แนทต้องจากบ้าน 4 ปีอที่เคยอยู่New Zealand 3ปีที่Switzerland แต่จะทำงานที่ Qatarไปอีกกี่ปีหละ แนทก็ไม่รู้ รู้แต่จะทำให้ดีที่สุด ในเมื่อเราเลือกเอง เราก็ต้องสู้ เป็นลูกแม่ต้องอดทน

เรื่องความอดทนนี้ พี่สาวแนทเก่งมาก เทอเป็น 7 days working lady และตอนนี้ก็ประสบความสำเร็จในระดับนึงหละ ขอแอบโฆษณานิดนึงเลยละกัน ถ้าใครสนใจ Furnitureแบบ Build-in ก็แวะเข้าไปในเว็บได้ค่ะwww.rodena-furniture.com/ เป็นลูกของบริษัทมีดี ค่ะ ส่วนพี่ชายนี่เมื่อเดือนที่แล้วบอกขับเครื่องบินไม้ได้ ยากมาก แต่พอมาเดือนนี้ได้บินเดี่ยวไปโคราชแล้ว แนทเชื่อแล้วหละ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั้นจริงๆ

ขอแอบเล่าเรื่องแนทตี้อยากป็นแอร์ (ใจจะขาดบ้าง) ก็ยอมรับนะว่าอยากเป็นมาตั้งแต่เด็ก จำได้ว่าแม่เคยพาไปเที่ยวHK ครั้งแรกตอน 8ขวบ แนทเห็นพี่แอร์การบินไทยแล้วอึ้งเลย คือเราตอนเด็กมันตัวดำ หน้าตานี่ลูกเป็ดมาก เห็นพี่แอร์แล้วปลื้ม ขนากต้องเอาถุงอ้วกให้พี่ๆเขาเซ็นชื่อเลย คนที่เอาไปให้เซ็นก็พี่ชายแนทเอง แหมๆเที่แบบนี้หละช่วยน้องสาวทันที =)

พอโตขึ้นมาอีกหน่อย ขอบอกเรื่องนี้เลย นำเสนอมาก คือแม่พาแนทไปเที่ยวญี่ปุ่นไง แล้วไปพักโรงแรมเดียวกับลูกเรือการบินไทย ไอ้เราตอนนั้นก็อยู่ในลิฟ โดนมามี้ใช้ให้ไปเอาน้าร้อน ขากลับขึ้นห้อง ก็เจอกัปตัน พี่แกก็มองแล้วถามว่าน้องมาflight ไหนครับ แนทก็บอกว่านั่งSingapore airline มาค่ะ พี่เขาก็บอกว่าลูกเรือSQ พักที่นี้ด้วยหรอ แค่นั้นแหละเราหน้าแดงเลย บอกเขาไปว่าไม่ได้เป็นแอร์ แค่มาเยี่ยมพี่ชายที่เป็นทหารค่ะ   ตั้งแต่นั้นมาแม่ไม่ต้องใช้ให้ไปเอาน้าร้อนเลย คือแนทตี้เสนอตัวไปก่อนแล้ว 555

มาถึงตอนที่แนทเริ่มสมัครแอร็บ้าง พอแนทอายุได้ 21ปั๊ปก็สมัครเลย มีรูป แนทในชุดสูทมาให้ดูค่ะ